| sai's profileการรักใครสักคนเป็นเรื่อง...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
การรักใครสักคนเป็นเรื่องง่าย แต่การรับความรักนั้นต่างหากที่เป็นเรื่องยากโลกนี้ยังมีอะไรให้เราค้นหาอีกมากมาย รับน้อง
คืนก่อนไปรับน้อง ก็เป็นไปตามระเบียบที่น้องปีหนึ่งและพวกรุ่นพี่จะต้องวิ่งกัน ก็กะจะไปดูอะนะ เค้าบอกกันว่า 5 ทุ่ม ก็กะจะไปดูตอนนั้น แต่จักรยานคันน้อยของเราเสียก็เลยจะเดินไปเอาก่อน พอเดินไปถึงก็ได้ยินเสียงคนร้องเพลง ก็เลยเดินไปที่สโลปหน้าคณะ ก็ได้เห็นว่าเค้าวิ่งกันแล้ว และก็ได้รอดูจนดึก เพื่อจะเอาบัตรเข้าหอ เพื่อไปรับน้องต่อ เค้าให้ออกหอได้ก่อนตีสอง ตอนแรกนัดตีสาม ก็รู้อยู่แล้วว่าต้องไปสายกว่าที่นัด กว่าจะได้เคลื่อนขบวนไปชะอำ ปาไปเกือบหกโมงเช้า นั่งเล่นไพ่รอ จนหายง่วงอะ คิดดูนานขนาดไหน ไปถึงก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร ก็ไปเดินทะเลกะกิน(อาหารต้องหากินเอง เพราะมีไม่พอ ข้าวผัดจานตั้ง 60 บาท ไม่รู้ว่ากินแล้วจะบินได้เปล่า) ได้ไปเล่นเค้าเรียกว่าอะไรอะ เราก็ไม่รู้ ที่เป็นแผ่นคล้ายจานอะ ใช้ร่อนส่งกันอะ หนุกมาก ไปเล่นกะพี่ๆ(พี่กอล์ฟ พี่อิ๋ว และก็พี่อีกคน) เล่นกลางแดดร้อนจัด ดำเลย ตอนบ่ายก็ไปเป็นพี่ฐาน เป็นอะไรที่เหนื่อยมาก ต้องคิดเกมสดๆร้อนๆ ฝนก็ต้อง ต้องทำฐานทั้งที่ฝนตกเลย แล้วก็ปวดขามาก สงสัยเพราะวิ่งมากไป เกมที่คิสุดยอด ทะลึ่งเลย ใครคิดอะ พอกลางคืนก็มีกินปลาหมึกด้วย กินไปได้นิดเดียวเอง เพราะรอไปบายศรีน้อง เลยไม่ค่อยได้กินอะ ตอนบ่ายศรีอะ โดนพี่กอล์ฟแกล้งด้วย ตอนแรกจะให้พี่ที่ภาคผูก แต่กลายเป็นให้คนข้างพี่โหน่งผูก ใครก็ไม่รู้ นึกว่าพี่ปีสี่ เพราะแถวนอกเค้าให้ปีสามกะปีสี่ผูก เราก็เลยให้ผูกเค้าก็ถามชื่อ ถามอยากเข้าภาคไร เราก็เลยถามกลับเค้าบอกอยู่ปีสอง เรางงเลย พี่โหน่งก็บอกน้องเค้าซะงั้นอะ ว่าเราอยู่ปีสาม น้องมันโคตรกวนเลย เราเลยตบหัวมันไปหลายที แบบเรานึกว่าอยู่ปีสี่จิงๆนะ หน้าให้มากมาย แต่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องหน้าแตกนะ เรื่องสุขก็มี ได้ผูกข้อมือไง สุขตรงไหนหรอ ก็สุขตรงที่คนผูกให้อะดิ แต่ก็เขินนะ แบบเพื่อนมารุมตั้งหลายคน แถมยังมีพี่มาถ่ายรูปอีก ยังงี้จะไม่เขินได้ไง ขอบคุนนะเพื่อนๆที่มาให้กะลังใจ ทำให้เรายิ่งเขินไปใหญ่เลย เพราะเราโดนพี่กอล์ฟ พี่เทคที่แสนดีหลอกเลยได้ผูก พี่เค้าบอกจะให้เงินเราอะ แต่สุดท้ายก็เอาคืน แย่เนอะ โกหกกันได้นะ
ปล. ไปทะเลครั้งนี้เลยได้มีโอกาสรู้จักันเลย ขอบคุนนะค่ะ สำหรับมะขาม
แต่ตอนนี้เราก็มีเรื่องมากมายที่ต้องคิด การรู้สึกชอบใครเนี่ย มันทำให้จิตใตวุ่นวายจังนะ ทำให้เราไม่ค่อยกล้าคุยกะเค้าสักเท่าไหร่เลย ตอนนี้เรารู้สึกยังไงก็ไม่รู้ คงรู้สึกดีกะคนรอบข้างแค่นั้นมั้ง หรือมันมากกว่านั้น เอ๊ะ สงสัยจัง ใครก็ได้บอกที ลองเข้าไปทำกันนะอยากรู้ว้าเว็บอะไรก็ลองเข้าไปดูกันนะจ๊ะ วันนี้ที่เอยูเอ...วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ออกไปเรียนเอยูเอ...
วันนี้ไปถึงพอดีแป๊ะ
...อาจารย์ยังไม่ได้สอน...
วันนี้เราเรียนเกี่ยวกับอะไรบ้างน้า
ขอคิดก่อนนะ...
...อ่อ เรียนต่อจากเมื่อวาน...
...เมื่อวานก่อนกลับอาจารย์ให้ฟังเทป แล้วตอบคำถามในหนังสือ แย่สุดๆ เราฟังเทปไม่รู้เรื่องเลย ฮือๆ แต่วันนี้อาจารย์ให้ฟังต่อ ก็พอไปได้นิดหน่อย หลังจากฟังเทปที่แสนยาก ก็เรียนเรื่องอื่นต่อ มาเรียนเรื่อง ข้ออ้างที่ใช้กันอะ เค้าก็ถามเราว่าใช้อะไร เราก็ตอบไปตามหนังสือว่า ..i missed the bus.. แต่ที่เราใช้จิงๆอะ คือ ..it has traffic jam.. เราใช้ตอนที่ไปเรียนเอยูเอสายเนี่ยแหละ จิงๆเราออกจากบ้านสายต่างหาก
...แล้วก็เรียนเรื่อง สิ่งที่คนอื่นมักจะขอหรือบอกให้เราทำ ก็จะมีให้คิดหลานกรณี ก็มี แม่ อาจารย์ หมอ เพื่อนบ้าน ภรรยา อะไรทำนองเนี่ย เค้าก็ให้พูดกะเพื่อนข้าง แล้วอาจาย์เค้าก็ถามทีละคน แต่พอเราตอบ ขำกันทั้งห้องเลย อุดส่าเป็นคนดีพูดความจิง 555+ อย่างรู้ใช่มะ ว่าอาจารย์ถามอะไรบ้าง ก็มีเพื่อนบ้าน เราก็ตอบไปว่า ..My neighbor told me not annoy his son..ก็คืออย่าแกล้งลูกชายเค้านั่นเอง และก็แม่ เราก็บอกว่า ..My mother told me not eat too much..คืออย่ากินมากนั้นเอง อาจารย์ก็บอก ทำให้อ้วนใช่มะ อาจารย์พูดแทงใจมั่กมาก และก็อีกอัน สามีอะ ตอนต้นชั่วโมงมีฟังเทปเรื่องแม่มีปัญหาเรื่อง ลูกสาวมีแฟนแก่อะ แก่มากด้วย อาจารย์ก็มีถามนะว่า ถ้าเป็นเราที่มีแฟนแก่มาก แม่จะทำไง แต่เราก็คิดไม่ออกว่าจะตอบไง คนอื่นก็ว่าแม่คงไม่ให้มี เราก็คิดไม่ออกเลย บอกว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดี แม่ก็คงยอมรับมั้ง แต่สำหรับผู้หญิงถึงแฟนอายุมากก็คบได้มั้ง แต่สำหรับผู้ชายคงยาก ก็ในเทป ลูกสาวอายุ 18 อะ ส่วนแฟนอายุ 42 อย่างห่างอะ แต่เพื่อนในห้องเราที่เป็นผู้ชาย บอกว่าคงไม่คบหรอก เพราะอายุห่างไป ท่าสัก 30 ก็คงได้มั้ง ขำกันทั้งห้องเลย ลืมบอกเลยว่าเราตอบไง ก่อนบอกของเราบอกของคนอื่นก่อนดีกว่า คนอื่นมีตอบว่า he asked me to take care him...he asked me to have times together...he asked me to cook for him to eat เราก็เลยบอกไปว่า he asked me to practice cooking...อาจารย์ขำแล้วบอกว่า ออกไปกินข้าวข้างนอกดีกว่า เพราะเราทำไม่ได้เรื่องอะ อะก็มันเรื่องจิงอะ คนยังทำไม่ค่อยเป็นเลย แต่เราก็ตอบไปฮาๆ ไม่ได้คิดไรหรอก ถ้าเราคิดคงไม่ตอบอย่างนี้หรอกมั้ง
...ไม่มีเรื่องเล่าละ ต้องไปอ่านหนังสือก่อนเพราะพรุ่งนี้สอบ เดี๋ยวไม่ผ่าน แย่เลย...
 วันรวมรุ่น 6/1 รสท.20วันที่ 26 พ.ค. ที่ผ่านมาเป็นวันรวมรุ่นเหล่า 6/1
นานๆที ได้เจอเพื่อนเก่าก็ดีเหมือนกันนะ เป็นการนัดกันครั้งแรก ตั้งแต่จบมาปีแล้วนะ...เหมือนกลับไปเป็นเด็กม.ปลายอีกครั้งจัง
เริ่มจากคุณชายรัชยุทธ(ถูกป่ะอะ)นัด 11 โมง จากที่เลื่อนมาเป็นสิบๆครั้ง พูดเล่น เว่อร์เกิน...เราก็ว่าเช้าแล้วนะ
แต่กลุ่มเราดันนัดกัน 10 โมงเช้า เพราะต้องการไปเดินซื้อของให้อาจารย์...โคตรเช้าเลย ทำให้นอนไม่ค่อยหลับ พะวง กลัวตื่นไม่ทัน
แต่ทำไมก็ไม่รู้ เวลาเพื่อนนัดที่ไหน เราจะต้องออกเวลานัดทุกทีเลย...เลยโดนเละ แต่คนที่เริ่มนัดสายกว่าเรานะ ก็แพรไง
อิอิ มาถึงก็โดนไม่แพ้กัน แต่ขอโทดทีนะฝ้ายที่ต้องทำให้รอ ขอโทดจิงๆ พอดีปวดท้องจิงๆ แต่แกดิวแกก็ออกก่อนเวลานัดแป็ปเดียวเองนะ สาก็สายเสมอ อิอิ แอบนินทา
พอครบแล้ว(สายังไม่มา) เราก็เดินขึ้นไปซื้อของเสียตังไปคนละ 100...เซ็ง ตังค์ยิ่งไม่มี แต่ไม่เป็นไรหรอก นานๆทีจะให้อาจารย์
แล้วก็ไปนั่งรอเพื่อให้ครบองค์ประชุมกันที่ชั้นฟาสฟู้ด...นั่งคุยกันฮาดีนะ ไม่ค่อยได้เจอกันนาน เพื่อนส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนไปกันหมดเลย ทั้งหล่อขึ้น สวยขึ้น ขาวขึ้น กัน น่าอิจฉาอะ ไม่ยอมๆๆ
พอเจออาจารย์ก็เจอเยอะเหมือนกัน ไม่อยากเขียนชื่อ เพราะจำชื่ออาจารย์บางคนไม่ได้...ขอโทดนะค่ะ พอดีความจำสั้น แต่มันตั้ง 3 ปีแล้วนะ
แต่ อ.สุรศักดิ์ ยังดีเหมือนเดิมเลย พาไปเลี้ยงน้ำทั้งๆที่ยังสอนอยู่ อุตส่าห์วิ่งไปเอาเงินมาเลี้ยงน้ำเรากะเพื่อนๆ...ขอบคุณหลายๆนะค่ะ อาจารย์ ยังเป็นอาจารย์ที่น่ารักเหมือนเดิมเลยย
หลังจากนั้นเราก็โดน กีดกันไม่ให้ไปเรียนที่เอยูเอ ก็เลยไปเซ็นทรัลกันต่อ ไปนั่งคุยกันที่แม็ก...กินอิ่มมากๆ และก็นั่งโม้กันเป็นชั่วโมงเลย
หลังจากกินอิ่มแล้ว เราก็ง่วงมากๆ แต่เพื่อนจะไปกันต่อ เราก็เลยต้องไปทั้งที่ ง่วงนอนมากเลย...ง่วงจิงๆนะ และเซ็นทรัลก็ไม่ค่อยมีไรเดิน
พอเดินไปสักพักใหญ่ๆเราก็ตัดสินใจจะกลับกัน แต่โชคดีหรือโชคร้ายของเราก็ไม่รู้ ที่เดินมาเจอกะเพื่อนที่เหลือ พอดีนั่งรอสาซื้อแอนตี้แอนด์ เหมือนกลายเป็นที่รวมของห้องเราไปซะงั้น นั่งคุยกันอยู่สักพัก จนบางคนตัดสินใจกลับ...เราอยากกลับแต่แพรอยากไปต่อ
ในที่สุดก็ได้ไป ตอนแรกตัดสินใจกันระหว่างสะพานพุทธกะสวนลุมไนท์ คุยกันไปคุยกันมาได้ไปที่สวนลุมไนท์ ตอนแรกเดินมาส่งสา ในที่สุดก็ได้ไปด้วยกัน ตอนแรกพวกบาสจะไปด้วยแหละ แต่ก็ไม่ได้ไป เราสี่สาวเลย ลุยกันเอง...เป็นครั้งแรกเลย ที่ได้ไปเที่ยวกัน หนุกมากๆเลยนะ
กว่าจะไปถึงก็ปาไป 3 ทุ่มแล้ว บอกพี่สาไว้ว่าจะกลับ 4 ทุ่ม แต่เดินไปเดินมา เราถึงบ้านเที่ยงคืนกว่าเลย แต่วันนั้น เราจะจำไม่ลืมเลย...เป็นวันที่หนุกจิงๆ ทำให้เราลืมเรื่องเศร้าได้เลย เพราะเดินจนเมื่อยนั้นเอง แต่ได้ต่อของกันมันมาก ได้ของกันทุกคนเลย แต่ยังเดินกันไม่ทั่วเลย ต้องไปกันอีกแน่นอน
ดีนะที่พวกบาสไม่ไปด้วย ไม่งั้นคงดูของไม่หนุกแน่เลย เพราะดูแต่ของพวกผู้หญิง...มันใหญ่จิงๆนะ เดินยังไม่ทั่วเลย เหนื่อยมาก
มีความสุขที่สุดเลย...
 ลอกเค้ามา เพราะอยากให้อ่านกัน เรื่องข้างล่าง เราไปเอามาจากเพื่อนคนหนึ่งอยากให้อ่านกัน อยากรู้ว่าคิดยังไงอะ เห็นด้วยมั้ย อ่านแล้วอย่าลืม คอมเม้นนะ ไม่งั้น
 สำหรับเราอ่านแล้วโดนจังเลย ว่างั้นกันมั้ย พอมองไปรอบ ๆ ตัวก้อมีแต่คนที่เค้ามีความสุขกัน มีความรักกัน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ มีเพื่อนอยู่ล้อมรอบกายมากมายหัวเราะอยู่ข้างหู มันไม่ใช่ความรู้สึกนั้นที่พอคิดถึงก้อโทรหา พอเบื่อก้อโทรหา พอเศร้าก้อโทรหา จะไปไหนทุกเมื่อที่เราต้องการ เพื่อนทำให้ความรู้สึกนั้นมันหายไปไม่ได้ หายไปไม่ได้จิง ๆ และมันก้อแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แค่ทำให้ความรู้สึกแย่ ๆ นั้นจางไปแค่เพียงเวลาสั้น ๆ เมื่อเพื่อนจากไปทุกอย่างก้อกับมาลุมล้อมเหมือนเดิม คือ
 ความเหงา... คิดถึง... เดียวดาย... ขอขอบคุณแหล่งที่มา รังจ๋า อย่าว่ากันนะ  วันนี้มีความสุขจิงๆเลยวันนี้เราไปเรียนที่เอยูเอมาละ
วันนี้สนุกที่สุดเลย
เพราะอะไรนะหรอ
ก็เพราะว่าวันนี้เราเล่นเกมชนะนะสิ
ได้สติ๊กเกอร์ด้วย
ที่จิงมันก็ราคาไม่เท่าไหร่หรอก
แต่มันคงเป็นคุณค่าทางใจอะ
เกมที่เล่นก็เป็นเกมที่เราชอบนะ
เคยเล่นมาครั้งนึงแล้ว เป็นการนำเนื้อเพลงมาต่อกันอะ
ครั้งแรกที่เล่น ต่อเพลง I KNEW I LOVED YOU
รู้จักกันมั้ยว่าของใคร ของ SAVAGE GARDEN อะ
แต่วันนี้แสนพิเศษ เป็นเพลง FOOL AGAIN ของ WESTLIFE อะ
วงนี้ก็ศิลปินวงโปรดอีกวง
เลยทำให้ได้เปรียบกลุ่มอื่นมั้ง เพราะเรารู้จักแล้วก็ร้องได้
ตอนแรกไม่คิดว่าจะได้รางวัลอะ ตอนได้ก็ดีใจนะ
เราเอารูปหมีพลูมา อันใหญ่ที่สุดเลย
น้องที่นั่งข้างๆเรา บอกว่าพี่เล่นทีเดียคุ้มเลยนะ
เราบอกแน่นอน เรากะเล่นครั้งเดียว อิอิ
 ผลิตโชค รู้จักกันมั้ย ว่าเค้าคือใครคนที่หลงเข้ามาอ่าน อิอิ เสร็จเรา
เราจะแนะนำให้รู้จัก กะนักร้องในดวงใจ
น่ารักจิงๆเลย ได้ใจมากๆ
ชื่อจิงของเค้าคือ ผลิตโชค อาจจไม่รู้จักกัน
แต่เค้ามีชื่อเล่นว่าเป๊ก
ก่อนจะออกเทปเดี่ยวเค้าก็ผ่านงานมาหลากหลาย
ที่ทำให้ผู้คนเริ่มรู้จักเค้าคนนี้ก็คือ พิธีกรรายการ ดิสนีย์คลับ
ต่อมาก็คือ เพลง ไม่มีใครรู้ ที่ดังไปทั่วประเทศ เป็นเพลงเปิดตัวเพลงแรก ที่ทำให้เราเริ่มรู้จักเค้า
ตามมาติดๆด้วยเพลง ติดใจ ซึ่งเพลงนี้มิวสิกน่ารักมาก
ตอนนี้เค้าก็มีพิธีกรอีกรายการนึงก็คือ wake up ที่เป็นพิธีกรกะจอหน์และเป๊กอีกเป๊กนึง
แต่เราก็ไม่ค่อยได้ดูหรอก ตื่นไม่ทันอะ
ส่วนใหญ่เราจะฟังเพลงมากกว่า
ตอนนี้เป๊กเรียนปี3 แล้วละ เท่าเราเลย แต่เป๊กแก่กว่าเราอีก เป๊กเกิด 27 แน่ะ
เราเกิดเท่าไหร่นะหรอ ไม่บอกหรอก
คราวหน้าจะเอาเพลงของหนุ่มนี้มาให้ฟังนะ
คราวนี้ฟังเพลงของแอน ธิติมา ไปก่อนนะ
เพลงนี้ก็เพราะเหมือนกัน ชื่อเพลง เพลงรักอะ
  |
|
||
|
|
